De laatste weg.

                               Sonnet

Een laatste maal de dageraad aanschouwen,
het gloren van het vroege ochtendlicht,
het uur waarin het schemerduister zwicht
en zonnegloed haar weelde kan ontvouwen.

Hij mijmerde met diep doorgroefd gezicht.
Gedaan nu met op eigen kracht vertrouwen
en elke stap gewiekst te onderbouwen
in ’t eigen kleine rijk door hem gesticht.

Restanten van een onvoltooid verleden,
en al wat ooit uit noodzaak was ontstaan;
een stengel die te vroeg was afgesneden,

een erfenis die nimmer zou vergaan.
Gezien zijn eigen strijd was uit gestreden
verlangde hij de laatste weg te gaan.

Advertenties

Vrij en ongebonden.

                             sonnet

De dag waarop de wetten zijn geschonden,
waarop er door een grens is heen gegaan,
toen is er ook een dynamiek ontstaan
die alle oude regels heeft ontbonden.

De zo verguisde dwang had afgedaan.
Een bron van nieuwe vrijheid werd gevonden,
het recht om weer voluit en ongebonden
een eigen, nooit ontgonnen weg te gaan.

Al leidt de vrijheid ook wel tot gevaren,
en zet ze aan tot dwaze overmoed,
ze blijft toch vlot genoegens openbaren

wanneer ze nieuwe deuren opendoet.
Haar glorie valt door niets te evenaren,
ze is en blijft een hoogst beheerlijk goed.

Een veel te korte nacht…

                             Sonnet

Wie heeft destijds het zomeruur bedacht?
Wie zorgt ervoor dat wij als arme schapen
alweer een uurtje minder mogen slapen?
Wie hoort er onze droeve jammerklacht?

De aandrang om te geeuwen en het gapen,
de rampspoed na een veel te korte nacht,
‘t beroepen op de laatste levenskracht
om ’t eigen lome lijf bijeen te rapen.

Maar goed, het valt toch ook niet te negeren:
dat geeuwen doet zo nu en dan wel deugd,
breed gapend al die kaakspieren masseren

bezorgt een mens genot en levensvreugd.
Want zie hoe velen ‘t vlotjes imiteren:
begint er één, dan volgt de rest verheugd…

Vrijheid.

                          Sonnet

De Vrijheid is een heel bekoorlijk ding,
zoals ze daar vol luister staat te prijken,
al is ze soms ook moeilijk te bereiken;
wat zij verwacht, is zelden maar gering.

Haar speelsheid blijft de geest en ’t hart verrijken,
’t is niet voor niks dat ik haar gloed bezing,
en mij graag met haar heilzaamheid omring,
daar waar zij geld en machtswellust doet wijken.

Ze opent deuren die zijn dichtgeslagen,
en geeft de wereld kleur en zonneschijn.
Ze komt niet constant over regels zagen,

maar laat de ander toe zichzelf te zijn.
Zij schenkt me echt wel vreugdevolle dagen,
als krachtig, sterk en helend medicijn.

Strijd in de verkiezingstijd.

                           Sonnet

Politici beleven drukke dagen:
ze trekken vlot hun stoute schoenen aan
om heel gemotiveerd op pad te gaan
en moedig op de burgerstem te jagen.

O hemel toch, die irritante vragen
van journalisten die hen gadeslaan
en hen het liefste op hun bek zien gaan,
of lastigaards die eeuwig komen zagen.

Het is verdraaid toch zuchten en veel zweten
opdat de brave burger ’t weer gelooft,
een kwestie van onthouden en goed weten

van al wat kort voordien al is beloofd,
en hopen maar dat dat vlot wordt vergeten
zodra de kiesstrijd weer is uitgedoofd…

Een formidabel man.

                         Sonnet.

Een formidabel man is overleden
en zachtjes naar de eeuwigheid gegaan,
een baken en een rots in het bestaan;
hoe moedig heeft hij elke strijd gestreden.

Zijn levenslust was nimmer te verslaan,
en ook al heeft zijn lichaam sterk geleden,
toch heeft hij menig boeiend oord betreden
en is vol kracht zijn eigen weg gegaan.

De twinkeling van humor in zijn ogen,
een virtuoos in levenswijze taal,
een scherp verstand gehuld in mededogen,

en steeds opnieuw een grandioos verhaal.
Al is zijn aardse leven nu vervlogen,
dat wat hij liet, dat blijft fenomenaal.

De wereld van de wielen.

                             Sonnet.

De wereld van de wielen is ontwaakt.
De knapperds met de goed gespierde kuiten,
die kunnen nu weer ongeremd naar buiten;
en al dat moois wordt hogelijk gesmaakt.

Zodra ze rijden, zijn ze niet te stuiten,
en zie hoezeer de fans worden geraakt
wanneer er eentje noodgedwongen staakt
en pijnlijk naar zijn duiten kan gaan fluiten.

Niet dat ik zomaar voor zo’n bink wil knielen;
ik wil voorkomen dat ik word misleid.
Hoezeer het hem ook lukt om te bezielen,

ik twijfel toch waardoor hij zo goed rijdt.
Ligt dat nu aan die benen of die wielen?
Want bovenal verkies ik kwaliteit…

Wild en onbezonnen.

                                Sonnet.

De winter geeft zich niet zomaar gewonnen,
want vooraleer hij weer aan het vluchten slaat
en ’t land opnieuw voor lange tijd verlaat
is hij nog aan een offensief begonnen.

Hij weet zich met zijn ongemak geen raad,
dus danst hij vrolijk, wild en onbezonnen;
hij heeft een web van sneeuwvlokken gesponnen
want binnenkort is ’t immers weer te laat.

Al heeft hij nu en dan charmante kuren
– die winter is toch echt wel een artiest, –
hij legt ook brave burgers in de luren,

viseert vooral de automobilist,
waardoor hij zorgt voor extra overuren
in ’t voordeel van de ‘arme’ (?) garagist.

In Memoriam S.

                            Sonnet

Ze had echt van die heel charmante ogen,
die keken me intens verlangend aan,
dus kon ik de verleiding niet weerstaan
al strelend haar voldoening te verhogen.

Helaas, die diepe vreugde is vervlogen,
onlangs is zij heel vredig heengegaan.
Ze had het al een tijd laten verstaan.
De tekenen, die hebben niet gelogen.

Het leek alsof haar ogen wilden zeggen:
‘Ach, ‘k ben niet bang voor ’t ventje met de zeis.
Hij zal me vast ’t genoegen niet ontzeggen

me te vervoeren op mijn laatste reis
om me vervolgens zachtjes neer te leggen,
daar ergens in het poezenparadijs…’

Volgend jaar, dan doe ik het!

                             Sonnet

‘k Heb veel intenties voor een frisse start,
nu ’t nieuwe jaar er weer zit aan te komen,
Wat ik in ’t oude niet heb ondernomen,
heeft al mijn goede wil alleen verhard.

Geen mens die nog mijn ijver in kan tomen,
met prachtig resultaat als ik volhard,
en elke knoop wordt volgend jaar ontward.
Verheugd geloof ik in mijn eigen dromen.

‘k Zal ’t nieuwe jaar dus pittig gaan beginnen,
meteen al laten zien waar op het staat.
Maar ‘k zou misschien ook best al iets verzinnen

voor in ’t geval het toch weer moeizaam gaat.
Want ja, ik kan ook later herbeginnen,
een volgend jaar staat altijd weer paraat…